Thursday, January 27, 2011

Πακτωλός επιχορηγήσεων στους ιδιώτες του ΟΑΣΘ

Αναδημοσίευση από το Κόντρα και συγκεκριμένα εδώ.




Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, διά του υπουργού Μεταφορών Δ. Ρέππα, έδωσε στη δημοσιότητα νομοσχέδιο για την εκ βάθρων αλλαγή του καθεστώτος που διέπει τις κρατικές εταιρίες αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας. Πριν ακόμα αυτό το νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους, η κυβέρνηση φρόντισε να μας δώσει μια μικρή πρόγευση, ανακοινώνοντας αυξήσεις 40% στα εισιτήρια.

Το νομοσχέδιο αυτό δημιουργεί καθεστώς έκτακτης ανάγκης σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των εργαζόμενων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Είναι ένα νομοσχέδιο χουντικού τύπου, αφού όχι μόνο ακυρώνει ισχύοντες Κανονισμούς και Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, εφαρμόζει υποχρεωτικές μετατάξεις, καταργεί ειδικότητες και αποθεώνει το διευθυντικό δικαίωμα των διοικήσεων, αλλά καταργεί για τους συγκεκριμένους εργαζόμενους κάθε ενδεχόμενη προστασία από το Εργατικό Δίκαιο.

Γιατί όλ’ αυτά; Για να πετύχει –όπως αναφέρεται στην εισηγητική του έκθεση– την «εξυγίανση, αναδιάρθρωση και ανάπτυξη των αστικών συγκοινωνιών», την «εκλογίκευση του κόστους λειτουργίας, την ενίσχυση των εσόδων και τη διασφάλισης της βιωσιμότητας των εν λόγω φορέων», αλλά και την «ενίσχυση των Δημόσιων Συγκοινωνιών στην Αττική», τη «βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών» και τον «εξορθολογισμό του ύψους της κρατικής επιδότησης με γνώμονα το μέσο όρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ολα για το καλό μας τα κάνουν. Για όλα φταίνε οι «καλοπερασάκηδες» εργαζόμενοι, που έχουν αράξει πάνω στα «προνόμιά» τους και «αρμέγουν» τον κρατικό προϋπολογισμό, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ελλείμματα και παράλληλα να μη περισσεύουν λεφτά για να βελτιωθεί το σύστημα.

Ολ’ αυτά δεν είναι καινούργια. Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία τα έχουμε ακούσει από τον Μητσοτάκη το 1992. Τότε που παρέδωσε τις αστικές συγκοινωνίες στους ιδιώτες, εξαπολύοντας τα ΜΑΤ, τα δικαστήρια και τις φυλακές ενάντια στους απεργούς εργαζόμενους της ΕΑΣ (μπλε λεωφορεία) και σε όσους τους συμπαραστέκονταν στον αγώνα τους. Εκείνος ο αγώνας, που κράτησε για πάνω από ένα χρόνο, επανέφερε τελικά τις αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας υπό κρατικό έλεγχο. Για ν’ αντιμετωπίζουμε σήμερα ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Μια σφοδρή επίθεση στους εργαζόμενους, όπως ακριβώς είχε ξεκινήσει και ο Μητσοτάκης, πριν παραδώσει τα μπλε λεωφορεία στους «νοικυραίους».

Οι εργαζόμενοι συκοφαντούνται και πάλι ως τεμπέληδες, υπεράριθμοι και υψηλόμισθοι, που αδειάζουν τα κρατικά ταμεία. Σε ό,τι αφορά το «υπεράριθμο», μια ματιά στον σχετικό πίνακα αρκεί για να πείσει τον καθένα. Μόνο οι εργαζόμενοι της ΕΘΕΛ μειώθηκαν κατά 2.232 άτομα από το 1990 μέχρι σήμερα. Συνολικά οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ μειώθηκαν κατά περίπου χίλια άτομα, ενώ έχουν προστεθεί στο μεταξύ νέα συγκοινωνιακά μέσα, όπως το μετρό και το τραμ. Ο Ρέππας, όμως, θέλει να τους μειώσει κατά 1.500 άτομα ακόμα, για να μπαχαλέψει εντελώς τις συγκοινωνίες και ν’ ανοίξει το δρόμο στους ιδιώτες, με τους οποίους –όπως προβλέπει το νομοσχέδιό του– θα κλείνει συμφωνίες ο ΟΑΣΑ.

Το πιο σημαντικό, όμως, που δείχνει το απύθμενο θράσος αυτής της κυβέρνησης, είναι που κατηγορεί τους εργαζόμενους για παρασιτισμό. Οτι είναι αυτοί που ρίχνουν έξω τις επιχειρήσεις και αναγκάζουν το κράτος να τις επιχορηγεί γενναία. «Ξεχνώντας» ότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν αστικές συγκοινωνίες που δεν επιδοτούνται και κυρίως «ξεχνώντας» ότι το ελληνικό κράτος επιδοτεί τον ιδιωτικό Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) σε ποσοστό πενταπλάσιο απ’ αυτό που επιδοτεί τους συγκοινωνιακούς φορείς της Αθήνας!

Ο ΟΑΣΘ είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, που ιδρύθηκε το 1957. Είναι κάτι σαν ΚΤΕΛ. Οι μέτοχοι του ΟΑΣΘ όχι μόνο επιδοτούνται από το κράτος, αλλά έχουν και τα κέρδη τους εξασφαλισμένα από το κράτος! Πράγματι, σύμφωνα με τη σύμβαση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και του ΟΑΣΘ, στις συμβατικές δαπάνες χρήσης, βάσει των οποίων υπολογίζεται η ετήσια κρατική επιδότηση (αντισταθμιστική καταβολή τη λένε), περιλαμβάνεται και το επιχειρηματικό κέρδος. Δηλαδή, βρέξει-χιονίσει, αυτοί έχουν ένα εγγυημένο από το κράτος κέρδος! Ωραία ιδιωτική πρωτοβουλία, δε νομίζετε; Φυσικά, το πραγματικό κέρδος είναι πολύ μεγαλύτερο, όπως μπορείτε να καταλάβετε. Όποιος διαχειρίζεται μια επιχείρηση με τεράστιες δαπάνες σε σταθερό κεφάλαιο (οχήματα, καύσιμα, λάστιχα, λιπαντικά, εργαλεία κ.λπ.) μπορεί και μόνο με τις υπερτιμολογήσεις να κάνει τεράστια μπάζα.

Ρίξτε μια ματιά στον πρώτο πίνακα και θα… κουφαθείτε. Τα στοιχεία αφορούν το 2009 και είναι επίσημα. Όλοι οι συγκοινωνιακοί φορείς της Αθήνας διακίνησαν 851 εκατομμύρια επιβάτες, είχαν έσοδα περίπου 315 εκατ. ευρώ και πήραν κρατικές επιδοτήσεις ύψους 140 εκατ. ευρώ. Ο ΟΑΣΘ διακίνησε180 εκατομμύρια επιβάτες (δηλαδή μόλις το 21% των επιβατών που διακίνησαν τα ΜΜΜ της Αθήνας), είχε έσοδα περίπου 52 εκατ. ευρώ (δηλαδή μόλις το 16% των εσόδων που είχαν οι συγκοινωνιακοί φορείς της Αθήνας) και εισέπραξε κρατική επιδότηση 125 εκατ. ευρώ (δηλαδή όση περίπου εισέπραξαν όλοι οι συγκοινωνιακοί φορείς της Αθήνας ή, για να ακριβολογούμε, το 89% του συνόλου της επιδότησης που πήραν όλοι οι φορείς ΜΜΜ της Αθήνας)! Η σύγκριση ακόμα και με την κατασυκοφαντημένη ΕΘΕΛ είναι καταλυτική. 82 εκατ. ευρώ η επιδότηση της ΕΘΕΛ, 125 εκατ. η επιδότηση του ΟΑΣΘ. Κι ας διακινεί η ΕΘΕΛ μόνη της το υπερδιπλάσιο των επιβατών που διακινεί ο ΟΑΣΘ. Κι ας εισπράττει η ΕΘΕΛ μόνη της υπερδιπλάσια έσοδα από τον ΟΑΣΘ.

Τρελαίνεσαι πραγματικά όταν διαβάζεις τα νούμερα. Σκορπάνε αφειδώς επιδοτήσεις σ’ έναν ιδιωτικό συγκοινωνιακό φορέα και την ίδια στιγμή στραγγαλίζουν τα δικαιώματα των εργαζόμενων σε κρατικούς φορείς που επιδοτούνται μόλις με το ένα πέμπτο αυτών που επιδοτούνται οι ιδιώτες. Υποστηρίζουν ότι οι εργαζόμενοι στους κρατικούς φορείς ζουν σε βάρος της κοινωνίας και την ίδια στιγμή δε λένε τίποτα για μείωση της κρατικής επιδότησης στον ιδιωτικό φορέα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με σύμβαση έχουν εξασφαλίσει στον ΟΑΣΘ πρόσθετη κρατική επιδότηση για κάθε επέκταση των γραμμών του, ακόμα κι όταν αυτές τις γραμμές τις δίνει για εκτέλεση στο ΚΤΕΛ.

Να γιατί πρέπει να ξεσηκωθούμε!

Monday, January 24, 2011

Για όλα φταίει το... Δημόσιο!

Αναδημοσίευση από το Ποντίκι (συγκεκριμένα εδώ).




Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου - αναλυτή

Το Δημόσιο τα φταίει όλα. Το Δημόσιο εί­ναι υπερτροφικό, σπάταλο, διεφθαρμέ­νο, αντιπαραγωγικό και γενικά συνιστά το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Αυτό εί­ναι το γενικό μοτίβο των δηλώσεων και γενικά των τοποθετήσεων της κυβέρνησης, αλλά και του συ­στήματος μαύρης προπαγάνδας που έχει στηθεί στα πρότυπα της χούντας.

● Το ζητούμενο φυσικά δεν είναι να φτιαχτεί το Δημόσιο ούτε να λειτουρ­γήσει καλύτερα για τον πολίτη, την κοινωνία και την οικονομία.

● Το ζητούμενο είναι να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του σε εκείνα τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που μέχρι σήμερα το νέμονταν και το λεηλατούσαν συστηματικά.

Όλοι αυτοί που σήμερα ξεσπαθώνουν ενάντια στο Δημόσιο δεν νοιάζονται να επανορθώσουν αδι­κίες, καταχρηστικές πρακτικές και αθλιότητες που συνδέονται με το γεγονός ότι το κράτος και γενικά ο δημόσιος τομέας έχει θεσμοθετηθεί ως λάφυρο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Κι έχει θεσμοθετηθεί ως τέτοιο διότι το κόμμα που κερδίζει την κυβέρνηση έχει να εξυπηρετήσει πολυάριθμα συμφέροντα και επίσης να εξυπηρετηθεί το ίδιο προκειμένου να αναπαραχθεί στην εξουσία.

Η δια­φθορά της ίδιας της έννοιας του Δημοσίου ξεκινά από ένα ολόκληρο σύστημα που αποτυπώθηκε πο­λύ χαρακτηριστικά στη δήλωση του Κ. Καραμανλή το 1975: «Ο λαός μού ενεπιστεύθη την εξουσίαν. Δεν είπε πώς να την ασκήσω» (ακούστε πόσο κυνικά είπε την αλήθεια το μουνόπανο).

Ολόκληρο το μεταπολιτευτικό σύστημα θεμε­λιώθηκε ακριβώς πάνω σ’ αυτήν τη λογική της κοινοβουλευτικής απολυταρχίας του εκάστοτε πρωθυπουργού. Το ίδιο το Σύνταγμα συντάχθη­κε εξαρχής για να θωρακίσει την αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας έναντι της αντιπροσωπευ­τικής, δηλαδή της Βουλής, και του ίδιου του λαού. Το αφοπλιστικό επιχείρημα για όλα αυτά ήταν ότι «η δημοκρατία γεννά δικτατορίες», όπως δήλωνε ξεδιάντροπα ο δημιουργός του Συντάγματος Κ. Καραμανλής.

Οι ίδιοι λοιπόν που έπνιξαν το Δημόσιο στη δι­αφθορά, που οικοδόμησαν ένα απολυταρχικό σύστημα κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους, επιχειρούν να μας πείσουν ότι το Δημόσιο είναι εκ φύσεως προβληματικό.Ξεχνούν βεβαίως ότι βρισκόμαστε καταμεσής μιας παγκόσμιας κρίσης έπειτα από σχεδόν δυο δεκαετίες συνεχών ιδιωτικοποιήσεων, απελευθερώσεων και ανοίγματος στις αγορές.


Ολιγαρχία παρασίτων

Το αποτέλεσμα όλων αυτών των πολιτικών ανοίγματος στην ιδιωτική πρωτοβουλία και της βί­αιης καταπάτησης κάθε έννοιας δημοσίου συμφέ­ροντος είναι μια απίστευτη συγκέντρωση δύναμης σε μια ολιγαρχία παρασίτων και κερδοσκόπων δι­εθνώς, που ζουν από τη χρηματιστική κυβεία και την υπερχρέωση νοικοκυριών, επιχειρήσεων και κρατών.

Ποτέ άλλοτε η οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο δεν βρέθηκε αιχμάλωτη μιας τέτοιας συμμορίας ληστών, όπως είναι οι τράπεζες και τα επενδυτι­κά κεφάλαια διεθνώς. Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφά­λαια αποτελούν μια συλλογική δύναμη στο πα­γκόσμιο σύστημα του κεφαλαίου, πολύ πιο ισχυ­ρή από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Μπορούν με ευκολία να γονατίσουν ακόμη και το μεγαλύτερο κράτος, αρκεί να εξαρτάται από τις αγορές κεφαλαίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι παγκοσμίως το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ.δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμ­φωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Πιο συγκεκριμένα, στην Ε.Ε., με ΑΕΠ το 2009 15,3 τρισ.δολ., το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών - μελών της Ε.Ε.

Προσφάτως ο Τζορτζ Σόρος απαίτησε να σω­θούν πρώτα οι τράπεζες και ύστερα τα κράτη. Οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια σαν του Σόρος δεν έχουν πια λόγο να φοβούνται τα κράτη ούτε τα έχουν ανάγκη ως προστάτες. Τα θέλουν μόνο ως πελάτες, ως υποχείρια, ως εργαλεία επέ­κτασης των δραστηριοτήτων τους.

Όσο τα κράτη και οι κυβερνήσεις χρειάζονται δάνεια για να επιβιώσουν, όσο έχουν ανάγκη τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, τόσο πιο απόλυτη εί­ναι η υποταγή και η εξάρτησή τους από το πιο αδί­στακτο κύκλωμα κερδοσκόπων που γνώρισε ποτέ η οικονομική ιστορία.

Και η πολιτική γενικευμένης εκποίησης, ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών εξασφαλίζει ότι ο δημόσιος δανεισμός και η υπερχρέωση θα συνεχίσουν να χτυπούν ιστορικά ρεκόρ, προς όφελος αυτού ακριβώς του κυκλώματος, που φυσικά έχει εξαγοράσει κυβερ­νήσεις, οργανισμούς και όργανα.


Ιδιωτικοποιήσεις - «πανάκεια»

Τις τελευταίες δεκαετίες οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν προβληθεί διεθνώς ως πανάκεια διά πάσα νόσο της οικονομίας, με επιχειρήματα - αντιγραφή απ’ τα πιο απλοϊκά, για να μην πούμε χυδαία, εγχειρίδια μικροοικονομικής (οι ιδιωτικές εταιρεί­ες έχουν τάχα πιο αποτελεσματική διοίκηση, η κατάργηση των μονοπωλίων και ο ανταγωνισμός ωφελούν τους καταναλωτές, είναι προτιμότερο να υπάρχουνκερδοφόρες ιδιωτικές επιχειρήσεις παρά ελλειμματικές κρατικές κ.ο.κ.).

Ωστόσο οι απανωτές χρεοκοπίες κολοσσών, όπως ήταν της ενεργειακής πολυεθνικής Enron στις ΗΠΑ, η τρομακτική δυσοσμία από το μέγεθος της διαφθοράς που συνοδεύει πάντα τη διαδικα­σία των ιδιωτικοποιήσεων, η τραγική επιδείνωση των προοπτικών της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία δεν φαίνεται να μπορεί ακόμη να συνέλθει από το μεγάλο κραχ πριν από δυο χρόνια, έχουν αλλάξει το κλίμα ακόμη και στις μητροπόλεις της «οικονομίας της αγοράς».

Όλα αυτά, φυσικά, είναι ψιλά γράμματα για τους ντόπιους μαθητευόμενους μάγους του νεοφιλελευθερισμού. Στην Ελλάδα η πολιτική των ιδι­ωτικοποιήσεων έχει ευθέως και κυνικά ταυτιστεί με τη μαζική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας έναντι πινακίου φακής.

Η εκάστοτε κυβέρνηση πουλά τα «ασημικά του σπιτιού», όχι διότι έστω έχει την αυταπάτη ότι έτσι θα ευνοήσει την ανά­πτυξη της χώρας, αλλά για να ενισχυθεί προκλητι­κά η κερδοσκοπική μανία των πιο ισχυρών οικονο­μικών κυκλωμάτων. Άλλωστε ο κ. Σημίτης το είχε ξεκαθαρίσει λέγοντας τα εξής:

«Στην εποχή του ευρώ η ελληνική οικονομία έχει όλες τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες ναπροσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις, να διεκδικήσει με αξιοπιστία μία ισχυρή παρουσία στην ευρω­παϊκή αγορά. Κεντρικός άξονας αυτής της στρατη­γικής είναι η διαμόρφωση ισχυρών ελληνικών επι­χειρήσεων με ικανό μέγεθος, εξωστρέφεια και διεθνή ανταγωνιστικότητα.

Ελληνικές επιχειρή­σεις με δυναμική ανάπτυξη στην ευρύτερη περι­οχή και δυνατό όνομα στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση έχει διαμορφώσει ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο με απελευθερωμένες αγορές και επαρκή κίνητρα για να προχωρήσουν οι επιχειρήσεις σε εκσυγ­χρονισμό, σε συνεργασίες, συγχωνεύσεις και συ­μπράξεις που είναι απαραίτητες στο νέο ευρωπα­ϊκό τοπίο» (22.1.02).


«Ας πάει το παλιάμπελο»

Με άλλα λόγια, κεντρική επιλογή των κυβερ­νήσεων σχεδόν από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν η στήριξη των «ισχυρών επιχειρήσεων», και στον βωμό αυτού του δόγματος «ας πάει και το παλιάμπελο». Έστω κι αν στην περίπτωσή μας πρόκειται για τα «φιλέτα» της δημόσιας περιουσί­ας, μια και ο «κατιμάς» συνεχίζει να φορτώνεται στον άγρια φορολογούμενο εργαζόμενο.

Το απο­τέλεσμα ήταν αφενός σκάνδαλα επί σκανδάλων και αφετέρου εκρηκτική εκτίναξη του δημόσιου χρέους. Μερικά μόνο γραφικά δείγματα αυτής της λωποδύτικης πολιτικής:

Η κερδοφόρα ΕΤΒΑ μεταβιβάστηκε κι αυτή στην Τράπεζα Πειραιώς τον Οκτώβριο του 2001 προς 5,1 ευρώ (περίπου 1.740 δρχ.) ανά μετοχή, παρά το γεγονός ότι η λογιστική αξία της μετοχής ανερχόταν περίπου στις 2.300 δρχ.

● Το1999 η εισηγμένη στο χρηματιστήριο Ιονική & Λαϊκή Τράπεζα ξεπουλήθηκε στη Τρά­πεζα Πίστεως, μαζί με τις θυγατρικές της (Ιονική Ξενοδοχειακή, Ιονική Επενδύσεων, Ιονική Χρη­ματιστηριακή κ.λπ.) γύρω στα 250 δισ. δρχ., ενώ, σύμφωνα με τον ισολογισμό του 1998, η αξία του ενεργητικού ανερχόταν σε 1,9 τρισ. δρχ.

● O Oργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης με ίδια κεφάλαια 89,4 εκατ. ευρώ και κέρδη προ φόρων 21,2 εκατ. ευρώ εισήχθη τον Αύγουστο του 2001 στο χρηματιστήριο με τιμή 6,74 ευρώ, ενώ η λογι­στική αξία της μετοχής ήταν 8,86 ευρώ!

● Η Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσ/νίκης είχε ίδια κεφάλαια 322,4 εκατ. ευρώ και κέρδη προ φόρων 4,5 εκατ. ευρώ. Εισήχθη στο χρηματιστήριο τον Σεπτέμβριο του 2001, με 3,94 ευρώ ανά μετοχή, ενώ η λογιστική της αξία ήταν 19,5 ευρώ!

● Η ΔΕΗ εισήχθη τον Δεκέμβριο του 2001 και, με βάση το ενημερωτικό δελτίο (σ.17), μαθαί­νουμε τα εξής καταπληκτικά:

«Η ΔΕΗ ανέθεσε την εκτίμηση της αξίας των παγίων περιουσιακών στοιχείων της στην εταιρείαAmerican Appraisal, ώστε να προσδιοριστεί εύλογα η αγοραία αξία της... Οι αξίες των παγίων στοιχείων που ενσωματώνονται στις ηλεγμένες οικονομικές καταστάσεις της ΔΕΗ, οι οποίες παρουσιάζονται στο παρόν, δεν αποτυπώνουν την εν λόγω εκτίμηση και συνεπώς ούτε την εύλογη αγοραία αξία των παγίων, καθώς το μητρώο παγίων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Η εταιρεία σκοπεύει να ολοκληρώσει το μητρώο παγίων της ως τον Δεκέμβριο του 2002».

Εδώ πραγματικά η ελληνική χρηματαγορά κα­τακτά παγκόσμια πρώτη: εισάγεται εταιρεία στο χρηματιστήριο, και μάλιστα του μεγέθους της ΔΕΗ, δίχως να υπάρχει αποτίμηση παγίων! Προ­κειμένου για ξεπούλημα και κερδοσκοπία, δεν υπάρχουν ούτε κανόνες ούτε νόμοι ούτε στοιχειώδεις ευαισθησίες. Η ΔΕΗ τελικά μετοχοποιήθηκε για να γίνει ακόμη πιο προβληματική, πιο ελλειμ­ματική, πιο ακριβή για το λαϊκό νοικοκυριό και πιο ανοιχτή όσο ποτέ σε κυκλώματα που κυριολεκτι­κά την απομυζούν.

Τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν με τις μετοχο­ποιήσεις του ΟΤΕ (1996), των Ελληνικών Πετρε­λαίων(1998) και την προκλητική μεταβίβαση του 40% περίπου της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων.


Το θέατρο εξαγοράς της Ολυμπιακής

Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν δίστασε να ευνοή­σει με ξεδιάντροπο τρόπο ακόμη και εξόφθαλμακερδοσκοπικά παιχνίδια, προκλητικές «συναλλα­γές» με βαρόνους της αγοράς, αλλά και ημέτε­ρους οικονομικούς κύκλους. Χαρακτηριστική πε­ρίπτωση για τον σκανδαλώδη τρόπο με τον οποίο μεταχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις τις παραγωγικές δραστηριότητες του κράτους ήταν η μεταχείριση τηςΟλυμπιακής.


Το 2002 στήθηκε ολόκληρο θέατρο «εξαγοράς» της Ολυμπιακής Αεροπορίας από την κατά πολύυποδεέστερη και τυχάρπαστη - με σύνθεση μετοχικού κεφαλαίου από εταιρείες off-shore και holding, ιδανικές για να αποκρύπτουν πηγές χρήματος κι ενίοτε να «ξεπλένουν» κεφάλαια - Axon Airlines.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το δίμηνο που με ευθύνη της κυβέρνησης κράτησε το θέατρο της «εξαγοράς» η μετοχή της μητρικής Axon Holdings (με προσωπικό 2 άτομα) εκτινάχθηκε κατά 88,72%! Από 664 δρχ. έφθασε στις 1.254 δρχ. και μετά έσκασε το κανόνι.

Είναι χαρακτηριστικό ακόμη ότι η κυβέρνηση, ενώ είχε διακόψει αρκετά νωρίς τις κατ' ουσίαν διαπραγματεύσεις με τη συγκεκριμένη εταιρεία για την «εξαγορά» της Ο.Α., κρατούσε σιγή ιχθύος για να μην τινάξει στον αέρα τη φήμη που η ίδια δημιούργησε ότι «η Axon αγοράζει την Ο.Α.», πάνω στην οποία στηριζόταν όλο το κερδοσκοπικό παιχνίδι.

Το ίδιο διάστημα άλλες εταιρείες των συμφερόντων της Axon Holdings φέρεται ότι εξασφάλισαν τημεσολάβησή τους για νέες μεγάλες προμήθειες πολεμικού υλικού στον Ελληνικό Στρατό, που δικαιολογήθηκε ως «αντισταθμιστικό όφελος» προς την Axon για να φορτωθεί την Ο.Α.

Έπειτα από πολλά η κυβέρνηση Καραμανλή, ύστερα από ένα όργιο χρηματιστικής κυβείας με τις απόπειρες εξαγοράς της Ολυμπιακής, τελικά την πούλησε στον Βγενόπουλο με αντίτιμο που, όπως λέει χαρακτηριστικά η αγορά, αντιστοιχεί στην εξαγορά εμπορικού σήματος αλυσίδας γρήγορου φαγητού.

Μέσα σε λίγους μήνες ο Βγενόπουλος «συγχώνευσε» την Ολυμπιακή με την Aegean Airlinesεξασφαλίζοντας ανταποδοτικά οφέλη υπερδεκαπλάσια όσων κατέβαλε για την εξαγορά και τη διατήρηση της εταιρείας για όσο καιρό την έχει.



Οι πανάκριβες συμπράξεις κράτους και ιδιωτών

Εκεί βέβαια που έγιναν και γίνονται όργια είναι στις περίφημες ΣΔΙΤ, δηλαδή στις Συ­μπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, με βάση τις οποίες έγιναν και γίνονται τα πε­ρισσότερα από τα λεγόμενα «μεγάλα έργα» υποδομών της χώρας. Μια μελέτη που εκπό­νησε το ΤΕΕ Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας σχετικά με τις ΣΔΙΤ τον Σεπτέμβριο του 2009 αποκάλυψε πως «η αγορά των ΣΔΙΤ διαμορφώνεται σε ολιγοπώλιο, με όλες τις σχετι­κές συνέπειες» και επίσης ότι

«το κόστος των έργων που υλοποιούνται μέσω ΣΔΙΤ, εί­ναι σημαντικά μεγαλύτερο από το κόστος με το οποίο θα υλοποιούνταν τα ίδια έργα, αν κατασκευάζονταν ως δημόσια έργα χρημα­τοδοτούμενα από το ΠΔΕ».

Έτσι από τη μελέτη «εκτιμάται ότι το κό­στος των μη ανταποδοτικών έργων κοινωνικής υποδομής, που υλοποιούνται μέσω ΣΔΙΤ, στοιχίζουν στο ελληνικό Δημόσιο περίπου μιάμιση φορά περισσότερο απ’ ό,τι εάν υλο­ποιούνταν ως δημόσια έργα, με δανεισμό του Δημοσίου». Το ενδιαφέρον είναι ότι η μελέτη αυτή και τα πορίσματά της ανακοινώ­θηκαν παρουσία τής τότε υπουργού ανάπτυ­ξης κ. Λούκας Κατσέλη, η οποία αρκέστηκε να πει ότι οι ΣΔΙΤ είναι «πολιτική επιλογή».

Το γεγονός ότι η δημόσια περιουσία ξε­πουλιέται εδώ και χρόνια μ’ αυτόν τον εξευ­τελιστικό τρόπο, ο οποίος σε μια ανεπτυγμέ­νη χώρα θα επέφερε πιθανώς και ποινικές διώξεις, οφείλεται καταρχήν στην αγωνιώδη προσπάθεια των ιθυνόντων να δώσουν εξε­τάσεις στις «παγκόσμιες αγορές», δηλαδή στα διεθνή κερδοσκοπικά κέντρα.

Από την άλλη, σε μια επίσημα καταδικασμένη οικονομία, που διακρίνεται για την πα­ραγωγική της υποβάθμιση, τη συρρίκνωση του μεριδίου της στην παγκόσμια αγορά, την τεχνολογική περιθωριοποίηση,τι άλλο απο­μένει, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, εκτός από το να μετατραπεί σε προνομιακό πεδίο ασύδοτης κερδοσκοπίας;

Μέσα σ’ αυ­τό το πλαίσιο οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών απλώς έπρατταν ό,τι ήταν αναμε­νόμενο από κάθε κυβέρνηση του κατεστημέ­νου: να αναζητά τις καλύτερες ευκαιρίες επ’ ωφελεία δική της κι όσων «οικονομικών πα­ραγόντων» τη στηρίζουν.

Με την επιβολή του καθεστώτος ελεγχό­μενης χρεοκοπίας στη χώρα, η πολιτική ιδιωτικοποίησης του Δημοσίου δεν πήρε μόνο διαστάσεις πρωτοφανείς, αλλά άλλαξε και χαρακτήρα. Πρόκειται για μαζική εκποίηση δημόσιας περιουσίας, υπηρεσιών και αγα­θών, χωρίς προηγούμενο. Οι δανειστές και οι αγορές τους βρήκαν στην Ελλάδα μια ακόμη χρυσή ευκαιρία για γενικό ξεπούλημα προς όφελος των πιο ασύδοτων και αρπαχτικών συμφερόντων.

Saturday, January 22, 2011

Rudolf Rocker - Περί συγκεντρωτισμού



[...]Άλλοτε πολεμούσαν για μια καλύτερη μορφή εκκλησίας. Προτεστάντες και καθολικοί θεολόγοι προσπαθούσαν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλο σε μεταφυσικές ρητορείες και οι λαοί παρακολουθούσαν τα λόγια τους με σεβάσμιο δέος. Τα ελάχιστα τολμηρά πνεύματα που, στο πέρασμα των αιώνων, διέκριναν καθαρά ότι η αιτία του κακού δεν βρισκόταν στη μορφή της Εκκλησίας, αλλά στην ύπαρξη της, αντιμετώπισαν τη γενική έχθρα, παραγνωρισμένοι και διασυρμένοι από τους σύγχρονούς τους. Αργότερα, γεννήθηκε η διαμάχη για το ζήτημα της καλύτερης μορφής κράτους. Τα διάφορα πολιτικά κόμματα, που παίζουν στη σφαίρα της κρατικής εξουσίας τον ίδιο ρόλο που παίζουν οι διάφορες θεολογικές σχολές στη σφαίρα της Εκκλησίας, κατά βάθος δεν είναι τίποτα άλλο από θεολόγοι του κράτους, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την ανακάλυψη της καλύτερης μορφής κράτους. Όμως ακόμα μία φορά, δεν αντιλήφθηκαν ότι η φιλονικία γύρω από τη μορφή, σήμαινε ότι παραγνώριζαν το αληθινό πρόβλημα, ότι η βαθύτερη ρίζα του κακού δεν βρίσκεται στη μορφή, αλλά στην ύπαρξη του κράτους και ότι τελικά δεν έχει σημασία το πως κυβερνιόμαστε, αλλά το γεγονός ότι ΚΥΒΕΡΝΙΟΜΑΣΤΕ.
Σήμερα, η ιδέα του συγκεντρωτισμού, αυτή η πρωτότυπη εφεύρεση του κράτους, διακατέχει τα πνεύματα. Ο συγκεντρωτισμός έγινε η πανάκεια της εποχής μας και, όπως ακριβώς κάποτε φιλονικούσαν για την καλύτερη μορφή Εκκλησίας και σήμερα ακόμη, για την καλύτερη μορφή κράτους, τώρα αναζητούν όλες τις ελλείψεις και τα σφάλματα του συγκεντρωτικού συστήματος στους περιστασιακούς εκπροσώπους του και όχι στο ίδιο το σύστημα. Μας λένε ότι συγκεντρωτισμός είναι η συγκέντρωση των δυνάμεων, η συμπύκνωση της έκφρασης της    προλεταριακής θέλησης για ένα συγκεκριμένο σκοπό, κοντολογίς η ενότητα στην δράση. Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι παρά μια παραγνώριση των γεγονότων και, σε πολλές περιπτώσεις, ένα συνειδητό ψέμα, που η χρήση του για το συμφέρον του κόμματος θεωρείται δικαιολογημένη και εύλογη. Ο συγκεντρωτισμός δεν υπήρξε ποτέ μια ενοποίηση των δυνάμεων, αλλά ακριβώς η παράλυση της δύναμης. Είναι η τεχνητή ενότητα από την κορυφή προς τα βάθη, που επιδιώκει να φτάσει στο σκοπό της με την ομοιομορφία της θέλησης και την εξάλειψη κάθε ανεξάρτητης πρωτοβουλίας - η ενότητα της δράσης ενός θεάτρου σκιών, όπου κάθε μαριονέτα χοροπηδά με τη θέληση αυτού που κινεί τα νήματα από τα παρασκήνια. Αλλά τα νήματα σπάνε και η μαριονέτα πέφτει κάτω.
Είναι απόλυτα φυσικό για το κράτος, να βλέπει στο συγκεντρωτισμό την καλύτερη μορφή οργάνωσης και καταλαβαίνουμε ότι αυτός είναι ο στόχος των των υποστηρικτών του. Πράγματι, για το κράτος, η ομοιομορφία στη σκέψη και τη δράση είναι ένας πρωταρχικός και ουσιαστικός όρος για την ίδια την ύπαρξη του. Μισεί και πολεμά την ατομική πρωτοβουλία, τη θεληματική συγκέντρωση των δυνάμεων που γεννιέται από την εσωτερική αλληλεγγύη. Για το κράτος ο κάθε πολίτης δεν είναι παρά ένα άψυχο γρανάζι σε ένα μεγάλο μηχανισμό και η θέση του είναι με ακρίβεια καθορισμένη, κοντολογίς, η εξάλειψη της ατομικής ανεξαρτησίας, που επιδιώκει να επιτύχει με την συγκεντροποίηση, των δυνάμεων είναι ένα ζωτικό ζήτημα. Βασικός του στόχος είναι να διαμορφώσει ευπειθή άτομα και να αναγάγει τη διανοητική μετριότητα σε αρχή. Ούτε μια πράξη χωρίς διαταγή, ούτε μια απόφαση χωρίς προτροπή από ψηλά. Μια αποστεωμένη γραφειοκρατία και μια χωρίς έμπνευση μίμηση προδιαγεγραμμένων μορφών, αυτές είναι οι αναπόφευκτες συνέπειες κάθε συγκεντρωτισμού.   
   

Tuesday, January 11, 2011

Το πείραμα Asch

Το παρακάτω πείραμα δείχνει ξεκάθαρα την ανθρώπινη τάση της συναίνεσης με τα κοινά "πιστεύω", την κοινή αλήθεια. Μπορεί οι αισθήσεις μας να διαφωνούν ενοχλητικά με αυτή τη "συναίνεση", δημιουργώντας μια μικρή εσωτερική φωνή σκεπτικισμού στο μυαλό μας, το μυαλό όμως προσωρινά την απομακρύνει. Σε ορισμένους ξαναγυρνάει περιοδικά, σε άλλους καθόλου, σε άλλους πάλι ακούγεται σαν κομπρεσέρ που ολοένα και δουλεύει εντονότερα.  
Αν το ανθρώπινο μυαλό θολώνει με κάτι τόσο προφανές, όσο η σύγκριση του μήκους 4 γραμμών, φανταστείτε πόσο αλλοτριώνεται ένα παιδικό μυαλό που γαλουχείται λανθασμένα από τόσους φορείς (οικογένεια, σχολείο, εκκλησία, δημοσιογράφους κλπ). 
Ένα πολύ ωραίο άρθρο για την αλλοτρίωση του ατόμου μπορείτε να βρείτε εδώ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...