Friday, July 29, 2011

«Τρίτος κόσμος» παντού



αναδημοσίευση από http://www.topontiki.gr
του Δημήτρη Μυ
Δεν είναι μυστικό. Η ευημερία των λίγων, βασίζεται στην αρπαγή. Ισως είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε κοιτώντας τη προσωπική μας ανέχεια και να τη συσχετίσουμε με την υποτιμημένη εργασιακή μας δύναμη η οποία δημιουργεί, τελικά, τον πλούτο. Παραδόξως, είναι ευκολότερο να δούμε τη «μεγάλη εικόνα». Ίσως έτσι καταλάβουμε τι μας...ξημέρωσε, τι μας συμβαίνει και κυρίως τι πρόκειται να μας συμβεί.

Εμείς οι …πρώην «τυχεροί» «δυτικοί» Ευρωπαίοι και Βορειομερικάνοι, φωνάζουμε– δικαίως- για την επίθεση που δέχονται τα εργασιακά «κεκτημένα» μας. Κάποιοι άλλοι, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του πλανήτη, δεν έχουν καν τη δύναμη να φωνάξουν γιατί, στην κυριολεξία,δεν έχουν να φάνε…

Μιλώντας για δυτικοευρωπαίους και Αμερικανούς δύο στοιχεία είναι χαρακτηριστικά και απαντούν σε τι κόσμο (δημοκρατικό και... ελεύθερο) ζούμε. Πρώτον, στην Αμερική, ένας στους επτά κατοίκους τρέφεται με κουπόνι από την πρόνοια!!!. Στη Γερμανία, 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν με μισθό μέχρι 400 ευρώ!!!. Αν λοιπόν, στις μητροπόλεις του καπιταλισμού «έτσι είναι η ζωή» φανταστείτε πως τι πρόκειται να συμβεί στην περιφέρεια, σε χώρες (τελευταίους τροχούς) σαν την Ελλάδα!!!

Υπάρχουν και χειρότερα

Προφανώς υπάρχουν χειρότερα, πολύ χειρότερα. Απλώς, μέσα στην καταναλωτική (και με δανεικά) ευημερία μας, ούτε που δίναμε σημασία. Η δυστυχία, ωστόσο, του κόσμου (δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χωρών ολόκληρων) μας αφορά πολύ περισσότερο απ όσο νομίζουμε. Μας αφορά, γιατί προσφέρει μια παραστατική και πραγματική εικόνα του κόσμου που ζούμε...

Στοιχείο πρώτο: Ο Μπαν Κι- Μουν, ΓΓ του ΟΗΕ, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 2008 έκανε λόγο για «το νέο πρόσωπο της παγκόσμιας φτώχειας». Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε ι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι του πλανήτη πεινούν και υποσιτίζονται μέχρι θανάτου. Το τελευταίο εξάμηνο του 2008, οι τιμές των βασικών διατροφικών προιόντων όπως το σιτάρι, το ρίζι και το καλαμπόκι, αυξήθηκε κατά 50%. Ο ΓΓ του ΟΗΕ έκανε έκκληση για την εξεύρεση 500 εκ. δολαρίων προκειμένου να στηριχθεί το επισιτιστικό πρόγραμμα του οργανισμού.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των υπηρεσιών του ΟΗΕ: κάθε μέρα στον πλανήτη πεθαίνουν 100.000 άνθρωποι από πείνα. Επίσης,σύμφωνα με την FAO (οργάνωση του ΟΗΕ για την διατροφή και τη γεωργία) 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε συνθήκες «έσχατης πείνας» δηλαδή λαμβάνουν καθημερινά μέχρι 300 θερμίδες τη μέρα, από τις 2.700 που είναι απαραίτητες. Λόγω αυτών και άλλων παρεμφερών προβλημάτων, κάθε 7 δευτερόλεπτα στον πλανήτη πεθαίνει ένα παιδί. Δέκα νεκρά παιδιά το λεπτό, γιατί δεν έχουν να φάνε!

Στοιχείο δεύτερο: Σύμφωνα με τα κατά καιρούς δημοσιεύματα το ποσό που είναι κατατεθειμένο από μια ντουζίνα Κροίσους του πλανήτη σε διάφορους οφ-σορ λογαριασμούς ανά τον κόσμο υπολογίζεται στα 12 τρισ.δολάρια. Προσοχή: Μιλάμε μόνο για προσωπικές περιουσίες, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα κεφάλαια των πολυεθνικών και λοιπών επιχειρήσεων.Επίσης σύμφωνα με στοιχεία υπηρεσιών του ΟΗΕ, οι 200 μεγαλύτερες ιδιωτικές περιουσίες αντιστοιχούν στα εισοδήματα 2,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή στο 47% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη.

Συσχετισμός: Εχουν κάποια σχέση οι δύο παραπάνω πληροφορίες; Μεγάλη. Κατ αρχήν όμως,ένας λογιστικός συσχετισμός: Αυτά τα χρήματα, τα 12 τρισ. δολάρια των προσωπικών καταθέσεων μιας χούφτας ανθρώπων, είναι αρκετά για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του υποσιτισμού σε όλο τον κόσμο για τα επόμενα …400 χρόνια!

Για να δούμε τώρα, γιατί λιμοκτονεί ο πλανήτης και γιατί απαιτούνται οι «φιλανθρωπικές» παρεμβάσεις του ΟΗΕ; Δύο παραδείγματα από την Αφρική δίνουν την απάντηση.

Ο νόμος των πολυεθνικών :Οι φτωχότερες χώρες της Αφρικής, λοιπόν, δεν παράγουν για να καλύπτουν τις ανάγκες των πληθυσμών τους σε αγαθά, αλλά για να τροφοδοτούν σε προϊόντα τις πολυεθνικές των τροφίμων. Είναι ενδεικτικό: Οταν τα εκατομμύρια των κατοίκων της Αιθιοπίας βρέθηκαν αντιμέτωπα με το μεγάλο λιμό στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η χώρα εξακολουθούσε να τροφοδοτεί με 180.000 τόνους καφέ τις πολυεθνικές του κλάδου. Τα εύφορα εδάφη της χώρας, που θα μπορούσαν να σπαρούν με σιτάρι ή καλαμπόκι για να τραφεί ο πληθυσμός, συνέχισαν να παράγουν καφέ, που σε ποσοστό σχεδόν 100% πηγαίνει στις πολυεθνικές που καβουρντίζουν τον καφέ και τον πωλούν στα σούπερ μάρκετ του «πολιτισμένου» μας κόσμου. Για ένα φλιτζάνι καφέ που στοιχίζει στη Δύση 3 ευρώ, χρειάζονται 5 γραμμάρια καβουρντισμένου καφέ. Από ένα κιλό καφέ, δηλαδή, παράγονται διακόσια φλιτζάνια, που αποφέρουν στους πωλητές της Δύσης εξακόσια ευρώ. Θα ‘λεγε, δηλαδή, κανείς ότι αυτοί τουλάχιστον που ζουν στην Αιθιοπία παράγοντας καφέ, επιβιώνουν καλύτερα από τους συμπατριώτες τους που λιμοκτονούν. Ούτε γι’ αστείο. Οι Αιθίοπες παραγωγοί πουλάνε το προϊόν τους στην πολυεθνική για 1 ευρώ το κιλό, που σημαίνει ότι εισπράττουν μόλις το 0,2% της αξίας του επεξεργασμένου καφέ. Δηλαδή, από τα 600 ευρώ κέρδους, τους αναλογούν τα 1,2 ευρώ…

Παράδειγμα απορρύθμισης: Στην Ακρα, πρωτεύουσα της Γκάνας, χώρας 20 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων, οι πιτσιρικάδες στα φανάρια δεν πουλάνε χαρτομάντιλα. Πουλάνε …κοτόπουλα. Δεν πρόκειται για εύκολη δουλιά. Για να εξασφαλιστεί το νοίκι της μέρας, πρέπει κανείς να πουλήσει 10 κοτόπουλα. Πρόκειται για κοτόπουλα της εγχώριας παραγωγής. Αλλά έχουν ένα πρόβλημα. Δεν μπορούν να ανταγωνιστούν στην τιμή τα κατεψυγμένα τεμάχια κοτόπουλου που βρίσκονται στα σούπερ μάρκετ και έρχονται από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. «Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς», θα ‘λεγαν οι κυνικοί. Ας δούμε, όμως, ποιοι είναι αυτοί οι «νόμοι» και πώς μπορούν να αποδεκατίσουν μια οικονομία.

Στην Γκάνα, λοιπόν, υπήρχε μια πλούσια πτηνοτροφία με 400.000 μικρά ορνιθοτροφεία, που κάλυπταν το σύνολο των εσωτερικών αναγκών. Τα τελευταία χρόνια, όμως, άρχισαν να εισάγονται από τη Δύση μεγάλες ποσότητες κατεψυγμένων τεμαχίων κοτόπουλου, με συνέπεια, ενώ το 1992 η ντόπια παραγωγή κάλυπτε το 95% της εγχώριας αγοράς, σήμερα να καλύπτει περίπου το 10%.

Μέσα σε μια δεκαετία κατέρρευσε ένας ολόκληρος τομέας παραγωγής μιας χώρας, πολλαπλασιάζοντας τα οικονομικά της προβλήματα. Αλλά πώς έγινε αυτό; Απλό: Τα κοτόπουλα φτάνουν τόσο φτηνά στην Γκάνα από την Ευρώπη, γιατί ένα μέρος του κόστους παραγωγής τους επιδοτείται μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), αλλά αυτό που στον κόσμο του ελεύθερου – υποτίθεται – ανταγωνισμού για τους Ευρωπαίους επιτρέπεται, στις κυβερνήσεις της Γκάνα η σκέψη και μόνο να προστατέψουν την εγχώρια παραγωγή της, επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές κοτόπουλου, απαγορεύτηκε διά ροπάλου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.Τι απέμεινε, λοιπόν, στην Γκάνα με τις 400.000 πτηνοτροφικές μονάδες; Εχει απομείνει μία όλη κι όλη επιχείρηση. Λεπτομέρεια: Κι αυτή, η μία, ελέγχεται από αμερικανικό «παγκόσμιο γίγαντα» του κλάδου…

Νομίζετε ότι τα παραπάνω δεν αφορούν εμάς τους κατοίκους της (πρώην) ισχυρής Ελλάδας;

Friday, July 22, 2011

Κορνηλιος Καστοριάδης - Για την Ισότητα των εισοδημάτων



Για μένα, είναι σίγουρο και φανερό ότι βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να μπορέσει να λειτουργήσει μια σοσιαλιστική αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, είναι η απόλυτη ισότητα των μισθών και εισοδημάτων κάθε φύσης. Εννοώ ισότητα απόλυτη του οδοκαθαριστή και του πιο ειδικευμένου χειρουργού ή μηχανικού, εφ’ όσον εξακολουθούν και υπάρχουν απ’ τη μία οδοκαθαριστές κι από την άλλη χειρουργοί. Γιατί, φυσικά, η μεταμόρφωση, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατός σε πιο μακροχρόνια προοπτική παρά με το ξεπέρασμα της κρυσταλλωμένης κατανομής της εργασίας, της διαίρεσης και της αντίθεσης ανάμεσα στη χειρονακτική και στη διανοητική εργασία.

Η απόλυτη ισότητα των εισοδημάτων κάθε μορφής είναι απαραίτητη για πολλούς λόγους, ένας από τους κυριότερους είναι η ανάγκη να καταστραφεί η οικονομική νοοτροπία και όλο το σύστημα ψυχικών κινήτρων και «αξιών» που είναι συνυφασμένο μαζί της. Αυτό το σύστημα το δημιούργησε και το επέβαλλε ο καπιταλισμός- και ο μαρξισμός το εγκολπώθηκε τελικά περίπου αμετάβλητο. Το κεντρικό του σημείο είναι η ιδέα ότι ο σκοπός της κοινωνικής ζωής είναι η απεριόριστη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, του «εθνικού προιόντος» και του «εθνικού πλούτου». Αυτή η απεριόριστη ανάπτυξη έχει γίνει το φετίχ της σύγχρονης κοινωνίας- είτε σαν αυτοσκοπός, είτε σαν το απόλυτο μέσο για να φτάσουμε στην απελευθέρωση του ανθρώπου (αυτή είναι η μαρξιστική παραλλαγή). Κεντρικό σημείο του συστήματος αξιών, συνυφασμένο μ’όλο το κοινωνικό σύστημα και βασικό μέσο συντήρησης του ίδιου του συστήματος. Γιατί το μόνο που το σύστημα μπορεί να δώσει στους ανθρώπους είναι λίγα περισσότερα πλαστικά είδη κάθε χρόνο –είτε σε υλική είτε σε «πολιτιστική» μορφή, ένα πιο γρήγορο αυτοκίνητο, μια τηλεόραση με μεγαλύτερη ευκρίνεια… Δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει και δεν μπορεί να στηριχτεί σε τίποτε άλλο- πέρα από τα όπλα- παρά μόνο σ’ αυτό.

Η εξίσωση όλων των μισθών και εισοδημάτων είναι ένα απ’ τα πρώτα μέτρα που θα πρέπει να πάρουν τα λαϊκά συμβούλια σε περίπτωση κοινωνικής μετατροπής. Έτσι που αυτό το μέτρο δεν θα είναι μακρινό αποτέλεσμα , αλλά αρχικό μέσον για να καταργηθεί, να κοπεί σύρριζα η «οικονομική» ή «οικονομιστική» νοοτροπία, αυτή που μας κάνει να θέλουμε περισσότερα απ’ τους άλλους, ή να θέλουμε να πάρουμε την τάδε θέση για να πάρουμε περισσότερο απ’ τους άλλους. «Το εμόν και το σόν, το ψυχρόν τούτο ρήμα».

Ο οικονομικός ανταγωνισμός μέσα στην κοινωνία υπάρχει επειδή, και έχει σαν προϋπόθεση το ότι, οι κοινωνικοί θεσμοί αντικειμενικά επιτρέπουν την οικονομική ανισότητα και το σύστημα αξιών το καθιερωμένο αξιολογεί θετικά αυτούς που «έχουν» ή «κερδίζουν» και αρνητικά τους άλλους. Αισθάνεται κανείς μειωμένος ή κατώτερος επειδή έχει μία σύζυγο και όχι τέσσερις; Αν ζούσαμε σε μουσουλμανική χώρα, ίσως ναι. Σε μας ούτε είναι δυνατό, ούτε έχει αξία. Υπήρξε εποχή, όχι τόσο μακρινή, που πολλοί άνθρωποι μπορούσαν να σκοτώσουν ή να κάνουν οποιαδήποτε ατιμία για να τους δώσει ο βασιλιάς τίτλο ευγενείας. Εμείς σήμερα θα γελούσαμε με αυτή την ιδέα (εκτός ίσως από μερικούς ηλιθίους). Δεν γελάμε όμως, όταν κάποιος είναι έτοιμος να σκοτώσει ή να κάνει οποιαδήποτε βρωμιά για να κερδίσει μερικά εκατομμύρια…

Εκείνο που χρειάζεται είναι να γίνει η ιδέα «Εγώ κερδίζω περισσότερα από σένα», τόσο γελοία όσο και η ιδέα: «Εγώ είμαι καλύτερος από σένα γιατί η προγιαγιά μου κοιμήθηκε με το βασιλιά που έκανε τον προπάππου μου βαρώνο.

Απόσπασμα από «Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα» του Κορνήλιου Καστοριάδη, επεξεργασμένο από τον efor.

Αναδημοσίευση από eagainst.com (http://goo.gl/cyQHn )

Wednesday, July 20, 2011

Rudolf Rocker - Θρησκεία και Κράτος


Απόσπασμα από το τρίτομο έργο "Εθνικισμός και Πολιτισμός", Ά τόμος, εκδόσεις Άρδην

Κάθε εξουσία ήταν αρχικά ιερατική και στο βαθύτατο πυρηνα της έχει παραμείνει τέτοια μέχρι σήμερα. Η αρχαία ιστορία γνωρίζει πολλά παραδείγματα, όπου ο ρόλος του Ιερέα ενσωματωνόταν μαζί με το ρόλο του ηγεμόνα και του νομοθέτη σε ένα πρόσωπο. Επίσης η ετυμολογική προέλευση αμέτρητων τίτλων ευγενείας από ονόματα, στα οποία εκφράζεται σαφώς η ιερατική λειτουργία των παλιότερων φορέων τους, αποδεικνύει μετά βεβαιότητος την κοινή καταγωγή της θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας.[...]
Κάθε εκκλησία αγωνίζεται διαρκώς για την επέκταση των ορίων της εξουσίας της και για βαθύτερη εμφύτευση μέσα στις καρδιές των ανθρώπων του αισθήματος της εξάρτησης. Αλλά και κάθε κοσμική εξουσία παρακινείται από την ίδια επιθυμία και, συνεπώς, και στις δυο περιπτώσεις οι προσπάθειες κατατείνουν προς τον ίδιο σκοπό. Όπως ακριβώς στην θρησκεία ο Θεός είναι το παν και ο άνθρωπος τίποτα, έτσι και στην πολιτική το Κράτος είναι το παν και ο υπήκοος τίποτα. Οι δυο αρχές της επουράνιας και της επίγειας εξουσίας: "Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου" και "Υποτάξου στην εξουσία" αναβλύζουν από την ίδια πηγή και είναι ενωμένες, όπως τα Σιαμαία αδέλφια.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος μαθαίνει να τιμά τον Θεό σαν εκπρόσωπο κάθε τελειότητας, τόσο περισσότερο μετατρέπεται - αυτός, ο πραγματικός δημιουργός του Θεού - σ' ένα αξιοθρήνητο σκουλήκι, σε μια ζωντανή ενσάρκωση κάθε επίγειας μηδαμηνότητας και αδυναμίας. Ο θεολόγος και ο νομοδιδάσκαλος δεν κουράσθηκαν ποτέ να τον διαβεβαιώσουν ότι είναι "ένας αμαρτωλός καρπός" που θα μπορούσε να σωθεί από την αιώνια καταδίκη μόνο με την αποκάλυψη των εντολών του Θεού και με την αυστηρή υπακοή σε αυτές. Και από τη στιγμή που ο παλιός υπήκοος και ο σημερινός πολίτης προίκισε το Κράτος με όλες τις ιδιότητες της τελειότητας, υποβάθμισε τον ίδιο του τον εαυτό σε μια ανίσχυρη και παιδιάστικη μαριονέττα. Οι νομικές αυθεντίες και οι θεολόγοι του Κράτους, με τη σειρά τους, ποτέ δεν σταμάτησαν να του εγχαράσσουν την επαίσχυντη πεποίθηση ότι στον πυρήνα της υπάρξεώς του ήταν προσβεβλημένος από τα μοχθηρά ορμέφυτα του εκ γενετής παραβάτη, που θα μπορούσε να οδηγηθεί στο δρόμο της επίσημα καθορισμένης αρετής μόνον από το νόμο του Κράτους. Το δόγμα του προπατορικού αμαρτήματος είναι θεμελιώδες για την ύπαρξη όλων των μεγάλων θρησκευτικών συστημάτων, αλλά και για την ύπαρξη κάθε θεωρίας του Κράτους. Η πλήρης ταπείνωση του ανθρώπου και η δυσοίωνη πίστη στη μηδαμηνότητα και στην αμαρτωλότητα της φύσης του υπήρξαν ανέκαθεν το στερεότερο θεμέλιο κάθε πνευματικής και κοσμικής εξουσίας. Το θεικό "Εσύ οφείλεις" και το κυβερνητικό "Εσύ υποχρεούσαι" αλληλοσυμπληρώνονται τέλεια: εντολή και νόμος αποτελούν απλώς διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας ιδέας.



Tuesday, July 5, 2011

Καταγγελία για την προκλητική στάση της Κυβέρνησης Παπανδρέου, που ενεργεί σαν τσιράκι των Σιωνιστών του Ισραήλ





Η ελληνική κυβέρνηση έκανε το τελικό βήμα. Ενεργώντας σαν πιστό τσιράκι των Σιωνιστών, εξέδωσε (διά χειρός Χρ. Παπουτσή) ανακοίνωση απαγόρευσης απόπλου για όλα τα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ», που βρίσκονται σε ελληνικά λιμάνια.



Ηδη, το αμερικάνικο πλοίο μπλοκαρίστηκε από το Λιμενικό, λίγη ώρα αφότου απέπλευσε από το Πέραμα. Το καναδέζικο πλοίο είναι κυκλωμένο από κομάντος του Λιμενικού στην Κρήτη.

Η απόφαση αυτή, παράνομη από κάθε άποψη (δεν μπορείς ν’ απαγορεύσεις σε ιδιωτικά σκάφη να ταξιδέψουν), ξεπερνά κάθε όριο προκλητικότητας.Καταγγέλλουμε την προκλητική στάση της ελληνικής κυβέρνησης.Απαιτούμε να αφεθούν τα πλοία να ταξιδέψουν για όποιον προορισμό επιλέξουν οι επιβαίνοντες σ’ αυτά.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να διαμαρτυρηθεί με όλα τα μέσα. Θα είναι ντροπή για ολόκληρο τον ελληνικό λαό, αν η κυβέρνηση Παπανδρέου καταφέρει να εμποδίσει τα πλοία να αποπλεύσουν, κάνοντας αυτή τη δουλειά των Σιωνιστών.

ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Λίγα λόγια για το Σιωνισμό. Είναι γνωστή η δήλωση Μπάλφουρ το 1917, που εν ολίγοις ήταν η υπόσχεση της Αγγλικής κυβέρνησης προς τους Εβραίους για τη δημιουργία Ισραηλίτικου κράτους στη "γη των πατέρων τους". Αυτή η προσπάθεια θα ευοδωθεί μετά τη δεύτερη μεγάλη ανθρωποσφαγή και συγκεκριμένα το 1948. Το δράμα των Παλαιστίνιων αρχίζει. Έχει ενδιαφέρον όμως μια μαρτυρία του Στίνα (Αναμνήσεις, σελ. 46, εκδόσεις Υψιλον). Αναφέρει ότι μετά τη δήλωση του Μπάλφουρ "η κοινότης και η συναγωγή της Θεσσαλονίκης (σημείωση δική μου: οι Εβραίοι ήταν πολυάριθμοι στην πόλη και ξεκληρίστηκαν στα κρεματόρια κατά τη διάρκεια του πολέμου) καλούν τους Εβραίους να γιορτάσουν το γεγονός. Η συγκέντρωση έγινε πρωί και σε κλειστό χώρο. Το απόγευμα της ίδιας μέρας μάζες Εβραίων εργατών και διανοουμένων κατακλύζουν τους δρόμους με κόκκινες σημαίες και με συνθήματα: "όχι στο κράτος του Ισραήλ, αλλά στην παγκόσμια σοσιαλιστική κοινωνία, αδελφοσύνη με όλους τους λαούς του κόσμου, θα εξασφαλίσουμε οι Εβραίοι τη ζωή μας την ασφάλεια μας και την ευτυχία μας.", "κάτω ο σιωνισμός"." Η ταξική συνείδηση, το επαναστατικό ένστικτο και η πίστη στη δημιουργία μιας δίκαιας κοινωνίας διαποτισμένη από τις αρχές του σοσιαλισμού ήταν ακόμη δυνατές. Μην ξεχνάμε ότι αγωνιστές όπως ο Μαρξ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν Εβραίοι.
Μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, τις σφαγές, τα κρεματόρια, τα πογκρόμ, την κατάρρευση του εργατικού κινήματος και των ιδεών του σοσιαλισμού ο εβραϊκός εθνικιστικός παροξυσμός θα πάψει να είναι υπόθεση ενός μικρού αριθμού φανατικών και κεφαλαιοκρατών και θα υποστηριχτεί πλέον και από τις ταλαιπωρημένες μάζες. Το δράμα των Εβραίων στάθηκε, και συνεχίζει να στέκεται, το άλλοθι για το δράμα των Παλαιστίνιων. Ο επαναστατικός ντεφαιτισμός παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ...


βίντεο από mauroprovatos
  





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...