Monday, August 26, 2013

Η ιστορία ενός τζακιού...


Τυχαία ανακάλυψα ότι σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα ισότητας των γυναικών, οπότε αποφάσισα να γράψω ενα ενδεικτικό περιστατικό για την καταπίεση που εχει υποστεί ο μισός πληθυσμός επί αιώνες.
Την παραπάνω φωτογραφία την τράβηξα στη Βαρκελώνη στο Casa Battlo, σπίτι το οποίο σχεδιάστηκε από τον Gaudi στα τέλη του 19ου αιώνα και πλέον λειτουργεί σαν μουσείο. Στη φωτογραφία φαίνεται ένα τζάκι και εκατέρωθεν του υπάρχουν δύο μικροί καναπέδες. Στο audio guide ανέφερε ότι αυτό ήταν το μέρος όπου η υποψήφια νύφη συναντούσε τον αρραβωνιαστικό της, πάντα όμως υπό την αυστηρή επίβλέψη της θείας. Απάνθρωπο και σεξιστικό συμβάν, αλλά "φυσιολογικό" με δεδομένη την συντηρητικότητα της εποχής και της ισπανικής μπουρζουαζίας ειδικότερα. Αρκετό καιρό αργότερα έτυχε να μάθω περισσότερα για το θεσμό της "θείας". Καλύτερα όμως να παραθέσω απευθείας την πηγή*:

Μια καθώς πρέπει δεσποινίς υπηρετεί τον πατέρα της και τους αδερφούς της με τον ίδιο τρόπο που θα υπηρετήσει τον σύζηγό της, και δεν κάνει τίποτα χωρίς να ζητήσει την άδεια τους. Αν είναι πλούσια ή καλής καταγωγής, πηγαίνει στη λειτουργία των εφτά, και περνά τις μέρες της δίνοντας διαταγές στους υπηρέτες, τις μαγείρισσες, τις υπηρέτριες, τις παραμάνες, τις πλύστρες, ή κεντώντας. Που και που δέχεται την επίσκεψη κάποιας φίλης, που τολμά να ξεστομίσει ψυθιρίζοντας ένα νέο: 
"Που να έβλεπες τι κλάμα έριξα για χάρη του..."
Δύο φορές την εβδομάδα, τα απογεύματα, περνά μερικές ώρες ακούγοντας τον αρραβωνιαστικό, δίχως να τον κοιτάει, και δίχως να επιτρέπεται να την πλησιάσει, καθισμένοι οι δυό τους στον καναπέ, κάτω υπό την άγρυπνη ματιά της θείας. Κάθε βράδυ, πριν πέσει να κοιμηθεί, προσεύχεται με το κομποσκοίνι της και απλώνει στην επιδερμίδα της ένα αφέψημα από πέταλα γιασεμιού που έχουν μουλιάσει σε νερό της βροχής στο φεγγαρόφωτο.
Αν ο αρραβωνιαστικός την εγκαταλείψει, μετατρέπεται αυτομάτως σε θεία, και κατα συνέπεια καταδικάζεται να ντύνει αγίους και νεογέννητα, να σαβανώνει νεκρούς, να επιβλέπει τους αρραβωνιασμένους, να προσέχει αρρώστους, να κάνει κατήχηση και να αναστενάζει τις νύχτες στη μοναξιά του κρεβατιού της, κοιτάζωντας τη φωτογραφία εκείνου που την εγκατέλειψε...
*Eduardo Galeano, Μνήμη της Φωτιάς, 3ος τόμος, εκδόσεις Πάπυρος

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...